Was ik maar…

Dit bericht is geplaatst in Fotografie met de tags , , , , , , . Bookmark de permalink.

4 Responses to Was ik maar…

  1. galmier schreef:

    Mijn vorige vriendin, Rosalie, trapte in elke ‘was ik maar…’. Haar vader was in zijn jonge jaren profvoetballer geweest bij NAC en ook een hele goeie want hij schopte alle ballen terug. Nou lijkt me daar geen kunst aan, het is wat men van een voetballer verwacht, anders kun je net zo goed bakker worden of fietsenmaker. Ik zei dan ‘Ab’, zo heette hij, laat nou gewoon eens een balletje lopen, ook een verdediger moet af en toe eens een oogje dicht kunnen knijpen maar Ab wilde daar niets van weten. Ze waren het gewoon niet gewend, daar in Waalwijk.
    Was het nu maar bij die vader gebleven dan was het misschien nog meegevallen maar haar moeder, die geboren was in de Gordel van Smaragd, spande de kroon. Ze zat midden in de kamer onder een klamboe koksmelk te drinken en draaide de hele dag plaatjes van de Blue Diamonds en Anneke Grönlo. Als het 10 graden vroor, zong zij nog, met een zachte, gevoelige stem van brandend zand en een verloren land. Ik was gek op haar maar als ik per ongeluk zei ‘ Was ik maar..’ dan pakte ze met haar tere hand mijn kolenschop en bracht die naar mijn lippen om deze tot zwijgen te brengen, zelf zei ze dan dromerig ….. een reepje buikspek van de babi pangang.

    Als het ‘was ik maar…’ eenmaal in je dna is geslopen, zie het er dan nog maar eens uit te werken. Bij Chantal, de oudste zus van Rosalie, was het helemaal erg maar daar was de dna-mutatie nog vers en het warmst. Chantal had een goed stel hersens en studeerde iets te communiceren op het niveau van hoger beroeps onderwijs. Het was mij volkomen onduidelijk wat er al die jaren te bestuderen viel en bij Chantal sloeg het ook niet helemaal aan. Ze mekkerde de hele dag, was ik maar … schoonheidsspecialiste geworden want ze vond niets heerlijker dan de hele dag een beetje aan zichzelf te zittenn frutten. Achteraf gezien viel het ‘ was ik maar..’ bij Rosalie nog wel mee. Het enige wat ze vaak ‘ was ik maarde..’ was een hondje. Ze was gek op van die kleine keffertjes, van die kleine zwart-wit scheepsgevallen die de hele dag niets liever doen dan alert te wezen. Het is een prima manier om de liefde dood te laten bloeden al dat geouwehoer over zo’n rothondje.

  2. Grard schreef:

    … maar nooit met Betty getrouwd.
    want Betty heeft een complex
    http://www.bettyasfalt.nl/

  3. Zebragras schreef:

    …. wat zelfverzekerder dan hoefde ik nooit meer een wit voetje te halen.

  4. appelvrouw schreef:

    Nee, niet twee!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *